بسمالله الرحمان الرحیم
یخچالها
یخچالها توده های یخی هستند که در اثر تبلور مجدد برف تشکیل می شوند . یخچالها می توانند تحت تاثیر جاذبه از حرکت و جریان روبه جلو برخوردارشوند .
بطور دائم ۷٪ سطح کل خشکی های زمین پوشیده شده است . دریاها و رودخانه های یخ متحرک به یخچالهای طبیعی شهرت دارند . در قلب قطب شمال قطب جنوب و مناطق کوهستانی و مرتفع زمین یخچالهای طبیعی فراوانی وجود دارند . یخچالها در گذشته از گستردگی بیشتری برخوردار بودهاند به طوریکه نواحی که امروز نواحی معتدل زمین را شامل می شونددر دوره های یخچالی گذشته پوشیده از یخچالهای طبیعی بوده اند یخچالها عامل مهم در فرسایش حمل و نقل و رسوب گذاری در دوران های مختلف زمین شناسی و همچنین در حال حاضر می باشند.
چگونگی تشکیل یخچال
حد ارتفاع برف های دائم خط تعادل نام دارد که با عرض جغرافیا یی جهت قرارگیری دامنه فراوانی بارندگی و دیگر شرایط محلی نظیر بادهای گرم و زمان نزولات تغییر می کند . بطور مثال متوسط این حد در نواحی قطبی و نزدیک قطب تا ارتغاع ۶۰۰ متر از سطح دریا در منطقه آلپ ۲۸۰۰ تا ۳۱۰۰ متر و در مناطق استوایی به ۵۴۰۰ تا ۵۸۰۰ متر می رسد . این تعادل در دماوند در ارتفاع ۳۵۰۰ متری واقع است .
در شرایط اقلیمی مناسب بخشی از برف ممکن است تابستان را بدون ذوب شدن پشت سر گذاشته و به تدریج با گذشت سالها این انباشتگی رشد عمیق تری یافته و در نهایت می تواند منجر به تشکیل یخچال طبیعی شود .
بلورهای یخ سازنده یخچال های طبیعی نوعی کانی به شمار آمده و توده های یخ یخچال های طبیعی که از تعداد زیادی بلورهای بهم قفل شده بوجود می آید نوعی سنگ دگرگونی محسوب می گردد که همچون دیگر سنگهای دگرگونی با افزایش دما ذوب میشوند.
طبقه بندی یخچال های طبیعی
یخچالهای طبیعی جهان به چهار دسته اصلی طبقه بندی می شوند:
۱- یخچال های دره ای (valley glaciers)
۲- یخچال های کوهپایه ای (pediment glaciers)
3- یخال های پهنه ای ( Ice sheet )
4- یخچال های قاره ای ( Continental glaciers)
یخچال های دره ای در واقع رودهایی از یخ هستند که در دره های مناطق کوهستانی جریان دارند و همانند رودها از پهنا و عمق و طولهای متفاوتی برخوردارند. یخچال های کوهپایه ای یا کوهستانی را که گاه یخچال های آلپی نیز می نامند یخچال های هستند که در دامنه کوههای مرتفع تغذیه شده و از پهلوی کوهها به طرف پایین جریان می یابند . یخچال های کوهستانی بسیار کوچک را یخچال های دیواره ای ( Cliff glaciers ) و یخچال های آویزان یا متعلق ( Hanging glaciers ) و يخچالك ( Glacieret ) مي نامند .
از آنجا كه سرعت حركت پهلو ها و كف هر يخچال بر اثر اصطكاك ناشي از تماس با ديواره و بستر دره كاهش مي يابد بيشترين سرعت یخچال معمولا در محلي بالاتر از كف دره و در ميانه یخچال مي باشد حركت یخچال های طبيعي از چند سانتيمتر تا چند متر در روز متفاوت است . اگر چه حركت اكثر یخچال ها كند است اما گاهي برخي از آنها حركتي بسيار سريع از خود نشان مي دهند كه موج (Surage ) ناميده مي شود .
سريعترين پيشروي كه بوسيله مشاهدات واقعي مورد تاييد و تصديق قرار گرفته برابر با 110 متر در روز و متعلق به يخچال كويت واقع در كوههاي شمال هندوستان بوده است علت حركت سريع یخچال ها را نبود ثبات یخچال مي دانند كه به نيروي جاذبه اجازه مي دهد یخچال ها را از روي سطحي كه بر آن قرار گرفته اند حركت دهد انباشت مقاديري آب اضافي در كف یخچال يكي از راههايي است كه احتمالا موجب افزايش فشار در داخل یخچال شده و در نتيجه ذوب شدن يخ در كف یخچال موجب حركت آن شود.

